Lezing

Over selfcare, seks en non-violent communication

Selfcare zou het uitgangspunt moeten zijn van iedereen en dus ook van schoolleiders: dat is wat Lucia Rijker vandaag meegeeft aan haar publiek. De voormalige boksster speelde onlangs een grote rol in het televisieprogramma Dream School, dat in de onderwijswereld met veel interesse en herkenning werd gevolgd.

Het is misschien wel de coolste spreker die directeur Muriëlle Springer ooit aankondigde, zegt ze tijdens haar introductie van Rijker. De Amsterdamse won ooit vier wereldtitels in het kickboksen en legde zich na haar sportieve carrière toe op coaching in communicatie, empowerment en persoonlijke transformatie. Ze vertelt vandaag onder meer over haar ervaringen bij het NTR-programma Dream School, waarin ze als coach nauw samenwerkte met rector Eric van ’t Zelfde. 

Wat zit er achter zijn woorden? Als je daar gevoel voor ontwikkelt, kun je écht leren luisteren.

Loslaten en luisteren
Loslaten speelde in het hele programma een belangrijke rol, vertelt ze. "Er waren bij dit programma allerlei mensen die iets te vertellen hadden: Eric met zijn eigen achtergrond in het onderwijs, de cameramensen, de regie en dan kom ik, met mijn spirituele bagage. Dream School was een chaos. Elke dag gebeurde er iets anders. We hadden nooit controle."

Belangrijk daar, maar ook belangrijk in het dagelijkse werk van de aanwezige schoolleiders is luisteren. "Wat gebeurt er als iemand een vraag stelt? Wat zit er achter zijn woorden? Als je daar gevoel voor ontwikkelt, kun je écht leren luisteren." 

Hoedjes afzetten
Belangrijk daarvoor is contact met het lichaam en selfcare, goed voor jezelf zorgen. "Doe daarom iedere dag bewust iets met je eigen lichaam. Dat kan sport zijn, maar ook mindfulness. Als je verantwoordelijkheid neemt voor wat van jou is, dan kun je ook beter écht luisteren. Wie ben je als je geen schoolleider bent, of geen ouder bent? Zet al die verschillende hoedjes eens af en kijk naar wat er dan overblijft." 

Seks is echt belangrijk. Zeker als je vastzit in je hoofd en in je frustratie is het belangrijk om je geliefd te voelen.

Als later ter sprake komt dat bij die selfcare en het in contact staan met het eigen lichaam seks ook een belangrijke rol kan spelen, wordt er wat gegrinnikt en ontstaat er geroezemoes. "Jullie vinden daar iets van?", vraagt Rijker aan twee mannen die wat tegen elkaar zeggen. "Willen jullie dat ook delen met de zaal?" "Ik zei dat ik elke dag wel de behoefte aan ontlading heb, dus dat wordt gezellig thuis", reageert de man. De zaal lacht, zoals vaak als het over dit onderwerp gaat, constateert Rijker. "Maar seks is echt belangrijk. Zeker als je vastzit in je hoofd en in je frustratie is het belangrijk om je geliefd te voelen."

Vast in identiteit
Rijker laat een fragment uit Dream School zien, waarin eerst rector Van ’t Zelfde en later Rijker in gesprek gaat met een leerling die steeds te laat komt. De rector komt er niet uit, bij Rijker barst het meisje uiteindelijk in tranen uit. "Je ziet hier dat Erik zijn autoriteit kwijt is, hij zit vast in zijn identiteit als schoolleider en wil de situatie controleren maar dat gaat op dat moment niet. Hij valt aan, waardoor de leerling gaat verdedigen."

Probeer het oordeel eens uit een gesprek te halen.

Of de zaal het boek Non-violent Communication kent? Slechts een paar mensen steken hun hand op. Ze adviseert iedereen het te lezen. "Als ik deze methode toepas, helpt het mij om mijn frustratie niet op de jongeren te projecteren." Vaak is de houding in een gesprek ‘I’m okay, you’re not okay’, zegt Rijker. "Maar probeer dat oordeel eens uit een gesprek te halen." 

De kriebels
Om het aarden te oefenen wil Rijker aan het einde van haar verhaal nog een oefening doen met de zaal. Echter, alleen als iedereen meedoet. Als ze vraagt wie er niet wil meedoen, steekt één man zijn hand op. Rijker vraagt hem waarom niet. "Ik krijg daar de kriebels van", zegt de man. "Hou je niet van een uitdaging dan?" "Jawel hoor", zegt de man. "Maar ik vind het spannend." Rijker: "Wie vindt het nog meer spannend?" Meerdere handen gaan de lucht in. "Je bent niet de enige", stelt Rijker de man gerust. 

De oefening duurt maar een paar minuten, belooft ze. "Neem ‘m na vandaag mee naar huis en probeer ‘m de komende 21 dagen dagelijks te doen, steeds een minuutje langer." Ze vraagt ons om te gaan staan, met licht gebogen knieën en het bekken wat gekanteld. De armen mogen in een boog voor de borst, met de handpalmen naar binnen, alsof ze op het water drijven. Als we onze ogen gesloten hebben, laat Rijker ons van top tot teen even bewust stilstaan bij ons lichaam. Wanneer de schrijver van dienst even door haar oogleden spiekt, ziet ze de man die eerder bedenkingen had, ook meedoen.

Voeg toe aan selectie